Thu Bay, 21 Thang Tu 2012

       Kilka dni temu wybrałam się w głąb mojego dystryktu. Tym razem nie w prawo od targu a w lewo. W pewnym momencie zauważyłam sklep z kawą. Duże szklane gabloty witające klienta już na ulicy (sklep nie ma drzwi – jest otwarty). Na pierwszy rzut oka kawa a potem dużo herbaty.

  Za pierwszym razem nie udało mi się dogadać z ekspedientkami – nie znam się na kawie i chciałam żeby mi coś poleciły lub chociaż podały zasady kupna (ile trzeba kupić, czy tylko ziarna czy zmielona itp.)

  Za drugim razem w sklepie oprócz ekspedientek był też właściciel i jego rodzina. Właściciel mówił łamanym angielskim, więc zawołał syna (kolejny raz mi się zdarzyło, że rodzice wołają dziecko żeby rozmawiało ze mną po angielsku). Zapytałam chłopca (ok. 10 lat) o zieloną herbatę jaśminową. Nie zrozumiał (nie dziwię się, nauczyciel, z którym rozmawiałam na uniwersytecie też nie wiedział, że jaśmin to „jasmine” po angielsku a co dopiero dziecko). Napisałam na kartce – wtedy zrozumiał jego tata! Nabyłam 0,5kg zielonej herbaty o smaku jaśminowym (zapas na kilka m-cy! Zapach 100% piękniejszy niż to, co kupuję w Polsce). Teraz tylko pozostaje rozpracowanie całej reszty nazw herbat i kolejna wizyta – czuję, że zostawię tam fortunę! Następnym razem spróbuję też zapytać o możliwość degustacji :)

  Co do kawy dla mojej Mamusi (to był pierwotny cel wejścia do sklepu) – zapytałam właściciela, którą kawę poleci, jako najlepszą. Odparł: „jeśli pytasz to oczywiście polecę Ci najdroższą! Ale wszystko zależy do tego, co lubisz.” „Nie lubię kawy! To nie dla mnie.” Przetłumaczył wszystkim po, wietnamsku co powiedziałam i cała rodzina (ok. 7 osób) zaczęła się śmiać – wiedziałam, że tak będzie!

       W temacie dzieci podsyłanych żeby ze mną rozmawiać… W miejscu gdzie zawsze kupuję sobie świeże koktajle owocowe tydzień temu babeczka zrobiła odrobinę za dużo, więc zapakowała mi jak zwykle na wynos i dała jeszcze resztę do wypicia na miejscu. W międzyczasie znikł jej mąż i przyszedł z 12-letnią dziewczynką. Ich córka odezwała się do mnie po angielsku. Co prawda słownictwo na poziomie podstawowym lub początkowym średnio zaawansowanym, ale za to 0 wietnamskiego akcentu! Piękna wymowa!

Innym razem poszłam do sklepu z bielizną. Sprzedawczyni/ właścicielka zawołała syna (ok. 18 lat) – ładny angielski, ale nie to, co dziewczynka od koktajli.

W miejscu gdzie czasem jadam rodzice podprowadzili do mnie chłopca na oko 5-6 letniego – „Hello! How are you? What’s your name?” I tyle było rozmowy – zawstydził się biedny.

Rodzice w Wietnamie stawiają na języki obce (głównie angielski, czasem chiński i japoński – starsze dzieci) mimo, że prywatne lekcje są raczej drogie jak na wietnamskie realia. Mówi się, że średnia płaca w Wietnamie to ok. $150 na miesiąc tj. 3 mln VND. Kurs angielskiego na uniwersytecie gdzie pracuję kosztuje od 2,5 mln w górę.

Wracając do herbaty i kawy!