Thu Ba, 22 May 2012

       Dzisiaj miałam zajęcia z nową grupą. Poziom języka podstawowy to w niektórych przypadkach duuużo powiedziane.

Na początku się przedstawiłam, podałam kraj, miasto, podstawowe dane demograficzne oraz kilka szczegółów nt. mojego wykształcenia. Potem pytania od studentów (2 kobiety i 19 mężczyzn).

Jak duża jest Twoja rodzina?

Ile jesteś w Wietnamie?

Czy lubisz wietnamską kuchnię? – standardy.

Po kilku minutach odezwał się stosunkowo najmłodszy z nich:

S1: Jaki jest Twój numer telefonu?

Ja: (Podałam)

S1: Gdzie w Thanh Hoa mieszkasz?

Ja: Na terenie kampusu.

S1: A w którym akademiku?

Ja: N2

S1: A jaki numer pokoju, to Cię odwiedzę.

Ja: Nie podam! Ale mogę powiedzieć, że mieszkam obok pana Hunga.

Tutaj odezwał się jego kolega:

S2: A co myślisz o wietnamskich mężczyznach?

Ja: (chwila wahania) Są dla mnie zbyt niscy.

S2: Ale ja Ci mogę znaleźć wysokiego! Chcesz mieć męża z Wietnamu?

Ja: Nie, dziękuję!

S2: Ale naprawdę znajdę Ci wysokiego mężczyznę!

Wbrew pozorom rozmowa była prowadzona wyłącznie z mężczyznami. Ponadto chyba do ich grupy jeszcze nie dotarła plotka, że mam chłopaka. Podczas meczu 2 z nich zapytało o chłopaka a ja powiedziałam, że nie mam chłopaka, ale były chłopak był piłkarzem – widać nie zrozumieli. Dla bezpieczeństwa postanowiłam nie dementować.